Navigatie alhier: met de muis horizontaal en verticaal met pijl toetsen op / neer links / rechts
woorden
verdicht
verstilde
klank
sprekend
vergezicht
binnendoor
gevonden
gehoorgang
dicht er bij
verdichtingen
verschrijvingen
van * tot
veertien
achtentwintig
zesenvijftig
en verder
text [noun] late 14th century., "wording of anything written," from Old French texte, Old North French tixte "text, book; Gospels" (12th century), from Medieval Latin textus "the Scriptures, text, treatise," in Late Latin "written account, content, characters used in a document," from Latin textus "style or texture of a work," literally "thing woven," from past participle stem of texere to weave, to join, fit together, braid, interweave, construct, fabricate, build from PIE root *teks- OA to weave, to fabricate, to make; make wicker or wattle framework. An ancient metaphor: thought is a thread, and the raconteur is a spinner of yarns — but the true storyteller, the poet, is a weaver. The scribes made this old and audible abstraction into a new and visible fact. After long practice, their work took on such an even, flexible texture that they called the written page a textus, which means cloth. [ Robert Bringhurst, "The Elements of Typographic Style" ] To Socrates, a word (the name of a thing) is "an instrument of teaching and of separating reality, as a shuttle is an instrument of separating the web. " The meaning "a digital text message" is by 2005. also from late 14th century. text [verb]
in
samen komst
van
man en vrouw
drukt zich
eenheid uit
universeel
verlangen
van
werelden
naar zich
zelf
ontmoeting
tussen
zon maan
sterren
gezel
schap
uitspansel
van
schemering
tot
schemering
rond
om
vuur
ver
halen
mens
onderweg
gespannen
tussen
hemel
en
aarde
gesponnen
in
moment
ver
blijvend
hier
&
onderweg
dicht
er bij
en
verder dan
oog en oor
wil reiken
mens en kind
ontheemd
van
huis
en
haard
ontdaan
door
onrust
strijd
onvermogen
te laten geworden
wat moet geworden
op reis
al
een
of
samen
tot
het de plek
hervindt
te
geworden
en
slapen
als
een kind
je hebt me meegenomen
naar je hervonden kust
met al je huid geblust
ritme riep
golvend
lust tot leven
in deining van
adem
zijn we daar
voor even
samen met getij
en
zee verweven
meegevloeid
opnieuw geboren
tot mens gestoeid
gebonden
om vrij te zijn
te stromen
de bedding
volgend
tot over de rand
een vrije
val
het water
ogewild
het stof
wie weet
voor hoe lang
het valt
een spectrum
van
licht
geluid
zonder rust
tot waar
het water
valt
voor even
ligt de wereld stil
verankerd
in armen
van geliefden
een knop
waaruit
in ongedacht
vertrouwen
leven bloeit
en zich ontvouwd
( ... erinnere Dich ... )
![[ haarscherp zo zacht is ze ]](haarscherpzozachtzeis.png){kind=link}
wie
kan de afstand
schatten
tussen
gisteren
en
morgen
stof
en
ster
maan
en
zon
en
sterren
hoe
verder
hoe
dicht
er
daar
wordt
ik mij gewaar
[ when you're gone who can i come home to ]
ik
hoor
dit
te weten
luister
hoe nauw
samen
te leven
met
jouw
belofte
van
nabij zijn
en
verre trouw
on eindig
een daad
in het donker
gesponnen
in de tijd
gespannen
in de ruimte
er zijn
geen
woorden
voor
de eenvoud
van je komst
leven
komt
aan
het
licht
is dit
geschiedenis
een eideloze wandeling
door het bos
een lome lange picknic
op het mos
met elkaar keuvelen
en geen gesproken zin
volledige aandacht
voor een kind
of je het gras
ook zo kriebelig
en het water
zo kabbelig vindt
en de zon
ondersteboven
gedachten die
door de vijver slierten
alles
wat ik zag
en
aan het einde
van die dag
vraag ik of ik mag
het spreken van
een volle zin
het lijdend voorwerp
er midden in
aarzelend dan
geef ik jouw
een kus
van die dagen dus
ik
ben
moe
staar
over de vijver
doorheen de tijd
en kijk
de hemel
kust
haar bomen
nog eens
en zie
ze opent
de poorten
de vissen
onder water
de vogels
erboven
de aarde
in veelvoud
haar kinderen
in meervoud
ik reik
mijn hand
vindt de vijver
en tast
door
wat te zien is
ze vloeit
alsof
mijn hand
doorlatend
doorzichtig
is
en niet
water
ik ben
voel nog eens
het
niet meer moe
ze
ligt ervoor
al zo lang
in alle overvloed
wentelt zich
en roept
haar kinderen
hij
staat ervoor
al zo lang
in alle zonnegloed
laat hij
ze zinderen
dag
en
nacht
onderweg
intussen
geworden
kinderen
zich
nauw bewust
van
wat komt
of gaat
metter tijd
- wieg in de eeuwigheid -
wordend
zijn
krieoelend
krabbelend
wegend
brabbelend
proevend
kabbelend
springend
vallend
en alles
daar
en
tussen
er
omheen
altijd
en
altijd
weer
komt er wat
bij maar
nooit
hetzelfde
al lijkt het
er soms op
maakt het iets uit
als morgen
de zon uitgaat
?!
hoe ver het gaat
met moeder aarde
als ik ga
sta
hoe was
wordt
zal zijn
zo lang
ademhalen
de ruimte
is
ik wil
weten
is
leven
echt
omdat
ik ben
?!
Sterren
Planeten
Zon & Maan
Schrijven
Hun Baan
In Wijde
Hemel Bogen
Mystiek
Patroon
Zicht
Baar
Klinkend
Weefselend
Niemand
Wist
Weet
Hoe
Begin
Begon
Waar
Wanneer
Waarmee
Als
Schaatsers
In Der Eeuwigheid
Zonder
Wed Of Strijd
Zonder
Haast Of Traag
Gister
Morgen
Vandaag
On
Onder
Broken
Tot
Einde Toe
Elkaar
Be Zingend
Hemels
Koor
Dringt
Dat
Tot Ons
Mensen
Door
Ogen
Of
Oren
?!
Wie Wil
Nog Horen
Werk Zaam ZIjn
Wanneer
Waar Dan Ook
Ge Boren
Om Het Even
Welk
Ge Sternte
Ver Loren
We Wellicht
Het 'Ge Lernte'
Bood Schap
Gaande Weg
Om Wille Van
Gemak
Ver Wisseld
Om Wat
Aardse Meesters
Ooit Hebben
Be
Disseld
On
Ge Hoord
Maar
Al Te
Zicht
Baar
Wordt
Al Dit Gewaar
